Τετάρτη, 19 Μαρτίου 2008

"Ξανά σαν κόκκινο μπαλόνι που πετάει, ανάμεσα στου κόσμου τις βλαστήμιες"

.
Κάνοντας μια βόλτα στις γειτονιές της Αθήνας στα τέλη της δεκαετίας του ‘70, άκουγε κανείς να ξεπηδάνε από τα ημιυπόγεια των σπιτιών μουσικές από ηλεκτρικές κιθάρες, μπάσα και τύμπανα, και κάτι περίεργες φωνές εφήβων να τραγουδάνε Rolling Stones, Doors και Bob Dylan. Ήταν το γκρουπάκι της γειτονιάς! Με άλλα λόγια, η απογευματινή συνάντηση για “πρόβα” της παρέας που στα χρόνια της μεταπολίτευσης είχε βρει τον τρόπο να εκφράζει τις εφηβικές της ανησυχίες μέσω της αμερικάνικης μουσικής παραγωγής, σνομπάροντας τον “Θεοδωράκη του μπαμπά” και δοκιμάζοντας ακόρντα και ήχους που δε διδάσκονταν στα ωδεία. Κάθε γειτονιά είχε και το γκρουπάκι της. Ατελείωτες πρόβες για να μιμηθούν όσο πιο πιστά γίνεται τον ήχο των ξένων συγκροτημάτων, ατέρμονες συζητήσεις για να βρεθεί το καλύτερο όνομα για το γκρουπ και αγωνία πριν από κάθε ζωντανή εμφάνιση στο προαύλιο του σχολείου ή στο πνευματικό κέντρο του Δήμου.

Εκείνη ακριβώς την εποχή, στη Νέα Σμύρνη, μια παρέα φίλων ανεβάζει αυτοσχέδιες θεατρικές παραστάσεις συνοδευόμενες από ζωντανή μουσική σε μικρούς χώρους και Πνευματικά Κέντρα. Τα σκετσάκια επενδύονται με μουσική που γράφει και τραγουδάει η 9μελής παρέα, ενώ όσο περνάει ο καιρός, τα θεατρικά δρώμενα δίνουν τη θέση τους αποκλειστικά στη μουσική. Η παρέα αυτή αποτελούνταν από τους: Νίκο Πορτοκάλογλου, Χάρη Καβαλλιεράτο, Γιώργο Φιλιππάκη, Οδυσσέα Τσάκαλο, Αργύρη Αμίτση, Μιχάλη Μουστάκη, Γιάννη Κερκύρα, Νίκο Μηλιώνη και η Ιωάννα Τσακάλου. Σύντομα το γκρουπ διαλύεται και από τη διάσπασή του δημιουργούνται οι ΦΑΤΜΕ και οι ΧΑΝΟΜΑΙ ΓΙΑΤΙ ΡΕΜΒΑΖΩ.



Οι Χάνομαι Γιατί Ρεμβάζω εμφανίζονται πρώτη φορά στη δισκογραφία το 1982 με το δίσκο «Οι κακές μας πράξεις». Η σύνθεση του συγκροτήματος σε αυτόν τον πρώτο δίσκο ήταν: Χάρης Καβαλλιεράτος, Γιώργος Φιλιππάκης, Αργύρης Αμίτσης, Μιχάλης Μουστάκης (αργότερα έγινε μέλος των Φατμέ παίζοντας πλήκτρα και ακορντεόν) και Γιάννης Κερκύρας. Στο δίσκο συμμετείχαν επίσης ο Μιχάλης Σιγανίδης, ο Θοδωρής Μανίκας και η Ελευθερία Αρβανιτάκη (που μάλιστα αναφέρεται στο δίσκο μόνο με το μικρό της όνομα και όχι το επώνυμό της!). Οι Χάνομαι Γιατί Ρεμβάζω σημειώνουν στο οπισθόφυλλο: «Οι κακές μας πράξεις είναι τραγούδια που δεν έχουν κεραυνοβοληθεί από μεγαλίστικη συμπεριφορά. Είναι βγαλμένα από το παιχνίδι και τις ζαβολιές του – γι’ αυτό έχουν τη γοητεία να σ’ αφήνουν ανικανοποίητο …».

Την εποχή της “Αλλαγής”, όταν οι ροκάδες αμφισβητούσαν οτιδήποτε ελληνικό και οι νεολαίες των κομμάτων «ανακάλυπταν» το ρεμπέτικο, ένα συγκρότημα με το παράξενο όνομα Χάνομαι Γιατί Ρεμβάζω σκαλίζει τραγούδια σαν τους παλιούς κανταδόρους, μελαγχολικά και παιχνιδιάρικα. Με κιθάρες, φλάουτο, μαντολίνο, ακορντεόν και κόρνο, ο ήχος τους έχει κάτι από τη φρεσκάδα των εφηβικών πειραματισμών της περασμένης δεκαετίας. Οι Χάνομαι Γιατί Ρεμβάζω δεν ξεχνάνε τη μουσική τους καταγωγή: συνεχίζουν να παίζουν μουσική όπως έπαιζαν και στη γειτονιά, ενοχλώντας το γείτονα τις ώρες της κοινής ησυχίας και γελώντας κρυφά με τα καινούργια καμώματα που σκαρφίστηκαν για να κλέψουν λίγο χρόνο από το διάβασμα και να συναντηθούν να παίξουν μουσική. Τι κι αν από τη γειτονιά της Νέας Σμύρνης βρέθηκαν στα studio δισκογραφικής εταιρείας και έβγαλαν τον πρώτο τους δίσκο; Όλα ξεκίνησαν σαν ένα παιχνίδι, κι έτσι συνέχισαν.

Την αμέσως επόμενη χρονιά, το 1983, βγάζουν το δεύτερο δίσκο τους με τίτλο «Πλάγια λόγια». Η σύνθεση του συγκροτήματος αλλάζει μετά την αποχώρηση του Μιχάλη Μουστάκη (ο οποίος όμως συμμετέχει στο δίσκο μαζί με την Χέλγκα Γιαννούλα και τον Κώστα Θωμαϊδη) και προστίθεται η Barbara Sauter. Το συγκρότημα παίρνει πια την οριστική του μορφή και βουτάει ακόμα πιο βαθιά στο παιχνίδι που έχει ξεκινήσει. Τραγούδια άλλοτε προσωπικά και άλλοτε σκωπτικά, με την υπόγεια μελαγχολία που αφήνει η θέα ενός άδειου τραπεζιού μετά από ένα ξέφρενο φαγοπότι, οι Χάνομαι Γιατί Ρεμβάζω πλάθουν τραγούδια της παρέας. Της δικής τους παρέας. Κι αρχίζει σιγά – σιγά να απλώνει η φήμη αυτού του συγκροτήματος που δεν ακολουθεί τη μόδα της εποχής του, αλλά δημιουργεί τραγούδια αληθινά, με δική τους ταυτότητα και χρώμα. Αξίζει στο σημείο αυτό, να σημειώσω πως σε κανέναν από τους δύο πρώτους δίσκους του συγκροτήματος δεν αναφέρεται ποιος γράφει τη μουσική και τους στίχους στα τραγούδια! (αναφέρονται μόνο τα ονόματα όσων έχουν γράψεις στίχους, αλλά δεν ανήκουν στο συγκρότημα). Μένει λοιπόν η εντύπωση ότι τα τραγούδια είναι αποτέλεσμα συλλογικής εργασίας, όχι μόνο στο επίπεδο της εκτέλεσης, αλλά και της δημιουργίας.

Η φήμη τους έμελλε να απλωθεί περισσότερο το 1985, όταν η Δήμητρα Γαλάνη ηχογραφεί το δίσκο που έφερε το όνομά τους. Στο εξώφυλλο η Δήμητρα Γαλάνη ποζάρει ως άλλη Μαφάλντα και πάνω δεξιά, μέσα σε εισαγωγικά, το όνομα του συγκροτήματος που ουσιαστικά έπαιζε και συμμετείχε στο δίσκο με 4 τραγούδια. Τα υπόλοιπα τραγούδια ήταν από διάφορους συνθέτες με τους οποίους είχε συνεργαστεί κατά καιρούς η Δήμητρα Γαλάνη: Σταμάτης Κραουνάκης, Χρήστος Νικολόπουλος, Μάνος Λοϊζος, κ.α. Αν και στη συγκεκριμένη δουλειά οι Χάνομαι Γιατί Ρεμβάζω δεν έχουν τον πρώτο λόγο, τα 4 τραγούδια που έγραψαν ταίριαξαν απόλυτα με το συνολικό ύφος του δίσκου. Ανάμεσα σε τραγούδια που ερμήνευσε η Δήμητρα Γαλάνη και έγιναν αμέσως γνωστά, όπως το «Μου ‘ταξες ταξίδι να με πας» και «Τίποτ’ άλλο», ξαφνικά ακούει κανείς μια παρέα να τραγουδάει για την «Ελενίτσα την κολυμβήτρια» και για κάποια «Τώνια», με αφέλεια και παιχνιδιάρικη διάθεση απόλυτα εναρμονισμένη με την όλη αισθητική του δίσκου. Παράλληλα, είναι η πρώτη φορά που αναγράφεται το όνομα του δημιουργού των τραγουδιών (τη μουσική και τους στίχους υπέγραφε ο Γιώργος Φιλιππάκης, και σε ένα τραγούδι τους στίχους η Λίνα Νικολακοπούλου).

Φτάνουμε στα 1988, μια χρονιά καθοριστική για το συγκρότημα. Είναι η χρονιά που οι Χάνομαι Γιατί Ρεμβάζω βρίσκουν δισκογραφική «στέγη» στην εταιρεία του Μάνου Χατζιδάκι, τον Σείριο. «Τα παροίνια» είναι ο δίσκος που βρίσκει το συγκρότημα στην πιο ώριμη φάση του. Αρχίζουν για πρώτη φορά και μελοποιούν ποιήματα (Ομάρ Καγιάμ, Λι Τάι Πο), ενώ σε τρία τραγούδια τους στίχους υπογράφει ο Βασίλης Νικολαϊδης. Ο ήχος τους εμπλουτίζεται. Το κάθε τραγούδι αφηγείται και μια διαφορετική ιστορία, αλλά και ολόκληρος ο δίσκος αποτελεί έναν ενιαίο κύκλο τραγουδιών. Οι Χάνομαι Γιατί Ρεμβάζω “διονυσιασμένοι”, ζαλισμένοι από το κρασί, τραγουδούν γύρω από ένα τραπέζι τις καντάδες τους και προσκαλούν όποιον περαστικό μπορεί να νιώσει την υπόγεια μελαγχολία των τραγουδιών τους. Στα περισσότερα τραγούδια τη μουσική υπογράφει ο Χάρης Καβαλλιεράτος και σε δύο ο Γιώργος Φιλιππάκης. Την ίδια περίοδο, παίζουν ζωντανά τα τραγούδια τους στη μουσική σκηνή του Μάνου Χατζιδάκι, τον Σείριο, σε ένα πρόγραμμα με τον γενικό τίτλο «Ο Σείριος παρουσιάζει», όπου εναλλάσσονται συγκροτήματα, συνθέτες και τραγουδιστές, από τη Δήμητρα Γαλάνη και την Χάρις Αλεξίου, μέχρι τους Κατσιμίχα και τον Φοίβο Δεληβοριά.

Την επόμενη χρονιά βγάζουν στον Σείριο τον δίσκο «Τα εγκαίνια». Ένα καλοκαιρινό αεράκι περνάει ανάμεσα από τα τραγούδια του δίσκου και ανακατεύεται με το άρωμα του ούζου και του μεζέ απάνω στο τραπέζι. Οι Χάνομαι Γιατί Ρεμβάζω σκορπάνε τα τραγούδια τους πάνω στα βότσαλα που σκάει το κύμα. Μικρής διάρκειας τα περισσότερα τραγούδια, ντυμένα με υπέροχες μουσικές, παιχνιδιάρικη διάθεση (όπως πάντα!), σαν να μας κλείνουν με νάζι το μάτι και να μας καλούν σε μια ακόμα γιορτή τους. Μέσα στο δίσκο εκτός των άλλων, βρίσκουμε μελοποιημένο ένα ποίημα του Ντίνου Χριστιανόπουλου, αλλά και το «Μεθυσμένο καράβι» του Αρθούρου Ρεμπώ.


Ο Σείριος φιλοξενεί έναν ακόμα δίσκο τους το 1991. Στην «Ιχνογραφία», μεταξύ των τραγουδιών, συναντάμε μελοποιημένα ποιήματα του Γιώργου Σαραντάρη, του Νίκου Εγγονόπουλου, και του Ανδρέα Κάλβου. Σε αυτό το δίσκο οι Χάνομαι Γιατί Ρεμβάζω κατασκευάζουν ένα πελώριο τελάρο και ζωγραφίζουν απάνω του με έντονα χρώματα τις μουσικές τους. Προσωπογραφίες, τοπία καλοκαιρινά και σκηνές δρόμου, συνθέτουν ένα κολάζ τέλειας αισθητικής, με κορυφαίο (κατά τη γνώμη μου) το τραγούδι - διάλογο του Van Gogh με μια πόρνη του 20ου αιώνα, με τους ευφυείς στίχους του Βασίλη Νικολαΐδη. Οι Χάνομαι Γιατί Ρεμβάζω πλάθουν έναν ολόκληρο κόσμο γύρω από τις μουσικές τους. Ακροβατούν μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας και μας προσφέρουν απλόχερα το αποτέλεσμα που δεν είναι άλλο, από ένα τραγούδι πηγαίο και αληθινό.

Το 1995 οι Χάνομαι Γιατί Ρεμβάζω βγάζουν το δίσκο «Πέρα στου κεχριού τον κάμπο» στην εταιρεία MBI. Εδώ, τον πρώτο ρόλο στην ερμηνεία των τραγουδιών αναλαμβάνει η μεσόφωνος Άννα Καραγεωργιάδου και η παιδική χορωδία του Γιάννη Τσιαμούλη. Οι Χάνομαι Γιατί Ρεμβάζω σε αυτό το δίσκο, γίνονται κυριολεκτικά παιδιά! Ανακατεύονται με τα πιτσιρίκια της παιδικής χορωδίας, γελάνε και “ευθείς μελαγχολούν” όπως εκείνα τα «Παιδιά κάτω στον κάμπο» του Χατζιδάκι, αποκαλύπτουν το παιδί που κρύβουμε μέσα μας και το φέρνουν στην επιφάνεια μέσα από τα τραγούδια τους. Τραγούδια πολύχρωμα σαν παιδικές ζωγραφιές, μουσικές που ξαφνιάζουν και στίχοι με αθωότητα και νάζι.


Το 1998 βρίσκει τους Χάνομαι Γιατί Ρεμβάζω να επιστρέφουν στο δισκογραφικό “σπίτι” του Μάνου Χατζιδάκι, 4 χρόνια μετά το ταξίδι του προς τα άστρα! Η επιστροφή στο Σείριο σηματοδοτεί τη συνεργασία του συγκροτήματος με τη στιχουργό Αγαθή Δημητρούκα. Στο δίσκο «Προς την αθανασία τη μαρτυρική», για πρώτη φορά οι Χάνομαι Γιατί Ρεμβάζω υπογράφουν μόνο τη μουσική και την ενορχήστρωση, αφού οι στίχοι των τραγουδιών ανήκουν στην Αγαθή Δημητρούκα και η ερμηνεία τους στον Βασίλη Γισδάκη και την Αλεξία Μουστάκα. Οι ερμηνείες των δύο νέων τραγουδιστών είναι εξαιρετικές! Τραγούδια άμεσα, αληθινά, με τον γήινο λυρισμό των στίχων της Δημητρούκα και τις ανάλαφρες μελωδίες του Χάρη Καβαλλιεράτου και του Γιώργου Φιλιππάκη, ο δίσκος είναι από τις ωραιότερες δουλειές που εκδόθηκαν από το Σείριο μετά το θάνατο του Μάνου Χατζιδάκι.


Ένα χρόνο αργότερα, εκδίδεται ο δίσκος «Ένα ευχαριστώ». Πρόκειται για δεύτερες εκτελέσεις τραγουδιών από την 17χρονη πορεία του συγκροτήματος, που ερμηνεύουν διάφοροι τραγουδιστές. Οι Χάνομαι Γιατί Ρεμβάζω καλούν τους φίλους τους και τους αφήνουν ελεύθερα να διασκευάσουν και να ερμηνεύσουν τα τραγούδια τους. Στο κάλεσμά τους ανταποκρίνονται αμέσως: Νένα Βενετσάνου, Σπύρος Σακκάς, Βασίλης Γισδάκης, Άννα Καραγεωργιάδου, Γιώργος Μακρής, Βασίλης Νικολαϊδης, Χρήστος Τσιαμούλης, Μιχάλης Σιγανίδης, Μαίρη-Ελεν Νέζη, Γιάννης Bach Σπυρόπουλος. Όπως όλα ξεκίνησαν το 1982 σαν παιχνίδι, έτσι και τώρα, οι Χάνομαι Γιατί Ρεμβάζω μπλέκουν στο παιχνίδι τους κι άλλους δημιουργούς, τους δίνουν απλόχερα τα τραγούδια τους και ο καθένας τα ερμηνεύει σύμφωνα με την δική του αισθητική. Και σαν τα σκανταλιάρικα παιδιά, κάθονται απέναντι και χαζεύουν το παιχνίδι των φίλων τους, που-και-που πετάγονται και λένε κι αυτοί μια φράση, ένα τραγούδι, ζουν τα τραγούδια τους μέσω των άλλων δημιουργών και απολαμβάνουν το καινούργιο άκουσμα των δικών τους παλιών τραγουδιών.


Μεσολαβούν περίπου 10 χρόνια μέχρι την πιο πρόσφατη δισκογραφική εργασία των Χάνομαι Γιατί Ρεμβάζω. Τον Μάρτιο του 2009, κυκλοφορεί από την νεοσύστατη ανεξάρτητη εταιρεία Yafka Records το «Ημερολόγιο μιας γυναίκας / Για μιας μέρας το στοίχημα» (στο Άρωμα του Τραγουδιού είχαμε την ευκαιρία να ακούσουμε κάποια από τα τραγούδια του δίσκου, πριν ακόμα κυκλοφορήσει στα δισκοπωλεία εδώ). Πρόκειται για δύο ενότητες τραγουδιών σε μουσική του Χάρη Καβαλλιεράτου και του Γιώργου Φιλιπάκη, με τους στίχους της Λυδίας Βενιέρη και επίμετρο του Βασίλη Νικολαϊδη στο «Ημερολόγιο μιας γυναίκας», και του Χάρη Καβαλλιεράτου και Βασίλη Νικολαϊδη στο «Για μιας μέρας το στοίχημα». Οι Χάνομαι Γιατί Ρεμβάζω αναθέτουν στη μεσόφωνο Θεοδώρα Μπάκα την ερμηνεία του «Ημερολογίου», ενώ η ίδια μοιράζεται και τις ερμηνείες στης «Μέρας το στοίχημα» μαζί με τον Σπύρο Σακκά και τον Χάρη Καβαλλιεράτο. Και στους δύο αυτούς κύκλους τραγουδιών, οι Χάνομαι Γιατί Ρεμβάζω δείχνουν να πηγαίνουν την Τέχνη τους ένα βήμα παρακάτω. Εκεί που το «Ημερολόγιο μιας γυναίκας» αποτελεί μια ποιητική σπουδή πάνω στην διαχρονική γυναικεία μορφή, της «Μιας μέρας το στοίχημα» μας ταξιδεύει σε τοπία του μέσα κόσμου μας και αναγκάζει τις αισθήσεις σε κάθαρση με μοναδικό μέσο την γαλήνια αισθητική των Χάνομαι Γιατί Ρεμβάζω. Δύο κύκλοι τραγουδιών που, καθόλου τυχαία, εκδόθηκαν σε έναν δίσκο και προσφέρονται για συνεχείς ακροάσεις με σκοπό την σταδιακή αποκάλυψη του βαθύτερου περιεχομένου τους. Σπουδαίοι είναι και οι μουσικοί που συμπράττουν με το συγκρότημα σε αυτή την εργασία: από τον Θόδωρο Κοτεπάνο και τον Νίκο Τουλιάτο, μέχρι τον Τάκη Φαραζή και τον Μάρκελλο Χρυσικόπουλο στο τσέμπαλο.


Μπορεί η παρουσία των Χάνομαι Γιατί Ρεμβάζω στη δισκογραφία να μην είναι πολύ τακτική, τα διαστήματα που μεσολαβούν ανάμεσα στις εργασίες που εκδίδουν να είναι κάποιες φορές αρκετών ετών και οι ζωντανές εμφανίσεις τους να μην είναι πολύ συχνές, όμως αυτό δε σημαίνει ότι δεν παίζουν μουσική. Ίσως είναι το μοναδικό ελληνικό συγκρότημα που δημιουργήθηκε στη δεκαετία του ’80 και άντεξε όλα αυτά τα χρόνια χωρίς να διαλυθεί, χωρίς να ακολουθήσει το κάθε μέλος του διαφορετική πορεία όπως συμβαίνει συνήθως. Είναι πάρα πολλά τα παραδείγματα συγκροτημάτων που δεν άντεξαν στο χρόνο (Φατμέ, Μουσικές Ταξιαρχίες, Τρύπες, Τερμίτες, Δυνάμεις του Αιγαίου, Συνήθεις Ύποπτοι, κ.α.), με εξαίρεση τους Χάνομαι Γιατί Ρεμβάζω (καθώς επίσης και τους Χειμερινούς Κολυμβητές, μια επίσης ιδιαίτερη περίπτωση ελληνικού συγκροτήματος που αντέχει ακόμα)! Οι Χάνομαι Γιατί Ρεμβάζω ξεκίνησαν σαν μια παρέα εφήβων που βασική τους ανάγκη ήταν να μαζευτούν να παίξουν μουσική και έτσι παρέμειναν. Χωρίς βεντετισμούς, χωρίς “πρώτα” ονόματα, χωρίς ανάγκες πέρα της κοινωνίας μέσω του τραγουδιού. Και αυτή τη διάθεση κρατούν μέχρι και σήμερα. Αν θέλει κάποιος να τους βρει, θα τους συναντήσει να ηχογραφούν στο Τρίτο Πρόγραμμα, να κάνουν παραστάσεις σε μικρές μουσικές σκηνές με παραμύθια και μαριονέτες (!), να γράφουν μουσική για θεατρικές παραστάσεις και να πραγματοποιούν επιλεκτικές ζωντανές εμφανίσεις.


Απλά, πρέπει να ψάξει λιγάκι κανείς για να τους συναντήσει.

Αξίζει όμως!


21 σχόλια:

μακης είπε...

Όσο η ανάρτηση για τους Χάνομαι Γιατί Ρεμβάζω παραμένει χρονικά τελευταία, ακούμε τα τραγούδια:

«Je reviens toujours» από το δίσκο «Τα παροίνια»

«Δε θα’ ναι έτσι» με την Ελευθερία Αρβανιτάκη από το δίσκο «Οι κακές μας πράξεις»

«Σαν ποτάμι» με τον Βασίλη Γισδάκη και την Αλεξία Μουστάκα σε στίχους της Αγαθής Δημητρούκα, από το δίσκο «Προς την αθανασία τη μαρτυρική»

μακης είπε...

Δύο απαραίτητες σημειώσεις:



Η φωτογραφία του συγκροτήματος είναι από το www.geocities.com

Τους δύο πρώτους συλλεκτικούς δίσκους των Χάνομαι Γιατί Ρεμβάζω (δεν εκδόθηκαν ποτέ σε cd) μου τους έδωσε ο Γιώργος Φλωράκης. Τον ευχαριστώ πολύ.

F είπε...

καλημέρα Μάκη μου! Πολύ χαίρομαι για τους Χάνομαι Γιατί Ρεμβάζω. Έμαθα αρκετά πράγματα από το κείμενό σου. Thanx!

Θυμάσαι που στην πρώτη version των από μεταγραφή cd, κέρδιζαν στροφές;

Ευχαριστώ κι εγώ που έχω πια εκείνους τους δίσκους σε cd.

καλημέρες πολύχρωμες

μακης είπε...

@f: Γιώργο μου, θυμάμαι πολύ καλά που μου έφερες τους δύο πρώτους δίσκους των Χάνομαι Γιατί Ρεμβάζω και έκανα ολόκληρη πατέντα για να τους πάρω με τη μηχανή και να μην τσαλακωθούν τα εξώφυλλα. Θυμάμαι πως τους καθάρισα σπίτι πριν πέσει η βελόνα στα αυλάκια τους, αλλά θυμάμαι πολύ καλά και το ύφος σου όταν σου έφερα τις μεταγραφές σε cd και άρχισαν οι πρώτες νότες από το «καλωσόρισμα», το πρώτο τραγούδι από τις «κακές μας πράξεις». Γυρίζεις με έκπληξη και μου λες: «το πικ απ σου κερδίζει στροφές! Αυτό που ακούω είναι ενάμιση τόνο πάνω από το κανονικό!!».

Άντε πάλι από την αρχή: ξαναπαίρνω τους δίσκους, φωνάζω φίλο στο σπίτι να δούμε τις στροφές (όντως το πικ απ έτρεχε σαν παλαβό!), ρυθμίζουμε τα πάντα και ξανά καθαρισμός, ξανά ρυθμίσεις στο volume και επιτέλους, οι δύο πρώτοι σπάνιοι δίσκοι των Χάνομαι Γιατί Ρεμβάζω είναι στα χέρια μου!!!

Χρόνια έψαχνα να βρω αυτά τα δισκάκια.
Σε ευχαριστώ και πάλι.
Πάμε για άλλα τώρα, ναι?

Φιλιά

Ανώνυμος είπε...

καλημερα μακη μου..οι μουσικες σου μου κρατανε συντροφια στη κολοδουλεια..ακουω κ ρεμβαζω λοιπον...κιαυτο το συναισθημα να καθαριζεις το βινιλιο πριν πεσει η βελονα..πειραζει που μισω την τεχνολογια και τα σιντια??σε λιγο καιρο θα εχω τζουκμποξ στο σπιτι!!!οριτζιναλ λεμε!!!θα ερθεται ολοι με κερματα στις τσεπες για τρελες βραδυες ναι?
κατερινα.

μακης είπε...

@κατερίνα: Τρέχοντας θα έρθω να παίξουμε τραγουδάκια στο juke box! Όλα τα κέρματά μου για να ακούσω ξανά Μαρίκα Νίνου από 45άρι (τι μου θύμισες τώρα: κουτούκι στο Μεσολόγγι, να σηκωνόμαστε από τα τραπέζια να «ταΐσουμε» το μηχάνημα που από μέσα δραπέτευαν τα τραγούδια του Τσιτσάνη και του Βαμβακάρη σαν ποταμός!).

Να φέρω και σπάνια 45άρια του πατέρα μου να παίξουμε?

Σε φιλώ

F είπε...

Φυσικά θα πάμε για άλλα. Για ακόμη καλύτερα. Υπάρχει κάποιος άλλος δίσκος που ψάχνεις καιρό; Εντάξει, η ελληνική μου δισκοθήκη δε φημίζεται ιδιαίτερα.

καλησπέρα

South Of The River είπε...

Καλημέρα Μάκη!

Η αλήθεια είναι ότι τους Χάνομαι γιατί ρεμβάζω μόνο ως όνομα τους ήξερα. Από την αρχική ομάδα κατέχω μόνο τα των Φατμέ (Πορτοκάλογλου, Τσάκαλο στα τύμπανα).

Ωραίο το κείμενο όμως και διαφωτιστικό. Αξίζει να μαθαίνει κανείς τέτοιες ιστορίες! Το αγαπημένο μου σπορ, όπως θα έχεις καταλάβει (και να μαθαίνω και να εξιστορώ).

Καλημέρες ξανά!

μακης είπε...

@f: φίλε μου καλέ, εάν αρχίσω εδώ να αναφέρω όλους αυτούς του δίσκους που ψάχνω και δε βρίσκω (κυρίως δίσκοι του Σείριου), το comment θα φτάσει να είναι μεγαλύτερο από την ανάρτηση! Καλύτερα να τα μαζέψω κάποια στιγμή και να σου στείλω ένα mail.

@south of the river: σε ευχαριστώ που περνάς και αφήνεις πάντα το σχόλιό σου. Είναι φοβερό, όμως το όνομα Χάνομαι Γιατί Ρεμβάζω το ξέρουν όλοι (κι ας μην έχουν ακούσει ποτέ τραγούδι τους). Δεν ξέρω πως σου φάνηκαν τα τρία τραγούδια τους που παίζουν παράλληλα με την ανάρτηση, τους θεωρώ πάντως από τα πιο σημαντικά συγκροτήματα! Χαμηλών τόνων, συνεπείς και άριστοι μουσικοί.

Όσο για το αγαπημένο σου «σπορ», έχεις καταλάβει ότι προπονούμαστε και οι δύο στο ίδιο τερραίν (αν και σε διαφορετικά … «αθλήματα»). Αυτός άλλωστε ήταν και ο λόγος να ανοίξω αυτό το blog: ακόμα και μέσα από την εξιστόρηση αγαπημένων μου μουσικών «ιστοριών», ΝΑ ΜΑΘΩ (και σε καμία περίπτωση να διδάξω).

Φιλιά πολλά

Μπόσκο είπε...

Εξαιρετικό post, Μάκη, πραγματικά! Πληροφοριακά σου λέω ό,τι η Αρβανιτάκη και στα "Μπαράκια" του Γερμανού αναγράφεται απλά ως "Ελευθερία", διότι έτσι πιθανότατα να ήθελε να εμφανιστεί στη δισκογραφία, παρ' όλο που στα "Τραπεζάκια έξω", π.χ. το όνομα της αναγράφεται ολόκληρο. Sorry που διέγραψα το σχόλιο σου στο τελευταίο post μου, αλλά είχε αναφορές στο άλλο σχόλιο και ήθελα να σβήσω κάθε τέτοια αναφορά.

μακης είπε...

@μπόσκο: χαίρομαι που σου άρεσε το post. Έχεις δίκιο για τα «μπαράκια» και το πώς εμφανίζεται εκεί το μικρό μόνο όνομα της Αρβανιτάκη, το ίδιο όμως συμβαίνει ΚΑΙ στα «τραπεζάκια έξω»! Άνοιξα το cd αλλά και το βινύλιο του Σαββόπουλου, και στα δύο αναφέρεται ως Ελευθερία (μόνο)! Όλοι αυτοί οι δίσκοι είναι τις ίδιες περίπου χρονιές (αρχές του ’80). Πιθανολογώ ότι έχει να κάνει με το ότι η Αρβανιτάκη τότε ήταν μέλος της Οπισθοδρομικής Κομπανίας και γι’ αυτό δεν αναφέρεται σε κανένα δίσκο το επώνυμό της. Πιθανόν να μην ήθελε η ίδια ή η εταιρεία της.

Ευχαριστώ που πέρασες

South Of The River είπε...

Και εδώ λοιπόν.

Μάκη μου, χίλια συγνώμη που δεν σου έχω απαντήσει ακόμα (βασικά μόλις σου απάντησα), αλλά αυτές τις μέρες λόγω τρεξίματος είχα αμελήσει πάνω απ' όλα το δικό μου μπλογκ. Καταλαβαίνεις, είμαι σίγουρος.

Λοιπόν. Κατ' αρχάς δεν είσαι αδικαιολόγητος σε καμία περίπτωση που έχεις ακούσει από Calexico μόνο το Stay. Σίγουρα έχεις ακούσει κι άλλα (άσε που είχα βάλει και στο Δεύτερο το Ballad of cable Hogue). Οπότε μην δικαιολογείσαι. Κι εγώ με τα δικά σου πάνω κάτω μια απ' τα ίδια είμαι. Φουλ δισκογραφία και παράθεση ιστορίας των "Χάνομαι γιατί ρεμβάζω" ξέρεις ότι μετρημένα άτομα θα κατείχαν... Και σίγουρα δεν είμαι μέσα σ' αυτούς σε καμία περίπτωση.

Κάποια στιγμή θα σου γράψω "παραγγελιές" για το μπλογκ σου. Ίσως με πιο ροκ ή περίεργη χροιά, αλλά μη σκιάζεσαι! Πχ Φάμελο, Σαββόπουλο, Πασπαλά, Πασχαλίδη, Αλκίνοο, Γερμανό... Τώρα μη στα γράψω όλα. Άλλωστε είμαι σίγουρος ότι τα περισσότερα (αν όχι όλα αυτά) θα τα αγγίξεις και με το παραπάνω!

Τα λέγαμε άλλωστε και στους διαδρόμους της ΕΡΑ.

Εγώ κρατάω το ότι περνάς και το ότι ασχολείσαι και δίνεις βάρος. Και αυτό φαίνεται.

Τα λέμε εκτενέστερα μέσω των αναρτήσεών μας και των σχολίων μας.

Καληνύχτα.

maya είπε...

ήρθα για μια καλημέρα
και βρήκα διαμάντι!
είμαι ένα δευτερόλεπτο πριν να πάω να κοιμηθώ - δεν τόξερα οτι θα πέσω σε νέα αγανάκτηση...
θα έρθω το απόγευμα με τον καφέ μου.

διάβασα λίγο,
ακούω το τραγούδι
και χαμογελάω...

πολύχρωμη καλημέρα μάκη μου!
χχχχχχχχχχ

"dazed & confused" είπε...

Χμμ ... κι εγω δεν αποτελω εξαιρεση ...

Αν και ηξερα το ονομα (και μαλιστα πολλες φορες το χρησιμοποιουσα και σαν εκφραση ... οταν με ρωτουσαν τι κανω, ενω βρισκομουν σε κανενα παραθαλασσιο καφε, απαντουσα: "χανομαι γιατι ρεμβαζω !" ...) δεν ειχα ακουσει κανενα τραγουδι τους ...

Η μαλλον, νομιζα οτι δεν ειχα ακουσει κανενα τραγουδι τους ... Το δευτερο π.χ. που ακουγεται στο podcast σου, το εχω ξανακουσει, αλλα νομιζα οτι ειναι μονη της η Ελευθερια Αρβανιτακη ...

Οπως και να'χει μπραβο σου για τον κοπο, την καλη δουλεια που κανεις εδω και τις πληροφοριες που μας δινεις ...

Φιλια !!!
Καλο σου απογευμα !!!

μακης είπε...

@south of the river: τους Χάνομαι Γιατί Ρεμβάζω τους αγαπάω πολύ (φάνηκε άλλωστε!). Είναι από τις περιπτώσεις που κατάφερα και μάζεψα όλη τη δισκογραφία τους, γι’ αυτό και μπόρεσα να ανεβάσω ένα post που αφορά τη συνολική τους πορεία.
Και παραγγελιές δεχόμαστε (πλάκα κάνω).
Χάρηκα πολύ που πέρασες.
Φιλιά


@maya: Κι εμένα μ’ αρέσει πολύ το πρώτο τραγούδι που έβαλα να ακούγεται. Ο τίτλος του (Je reviens toujours) σημαίνει «επιστρέφω πάντα»! Κάτι σημαντικό που ξέχασα να σημειώσω στο πρώτο comment, είναι ότι οι στίχοι είναι του Βασίλη Νικολαϊδη.

(στο comment σου προφανώς εννοείς ανάρτηση και όχι «αγανάκτηση», έτσι δεν είναι; Ή εγώ δεν κατάλαβα καλά?)

Περιμένω να περάσεις με τον απογευματινό σου καφέ.


@dazed & confused: το τραγούδι «δε θα’ναι έτσι» με την Αρβανιτάκη το θυμόμουν σαν όνειρο να το έχω ακούσει κάποια στιγμή στην εφηβεία μου από το Δεύτερο Πρόγραμμα και σφηνώθηκε η μελωδία στο μυαλό μου. Το ξανασυνάντησα όταν μου έδωσε ο Γιώργος τα βινύλια. Μου αρέσει πολύ που το ακούμε με τα ελαφρά σκρατς της βελόνας πάνω στα αυλάκια.

Φίλε μου, καλό απόγευμα και σε σένα

maya είπε...

χαχαχα

ξύπνησα! νάμαι!
γελάω γιατί σε μπέρδεψα - σόρι.
το λογοπαίγνιο 'αγανάκτησα'
αντί της ανάρτησης
είναι δικό μου
και τόσο το έχω συνηθίσει που το λέω και στους άλλους!

εγώ το μπλόγκ το έκανα
για να ξεφυσάω καλύτερα
με όποιον τρόπο το καταφέρνω κάθε φορά!
άρα αγανάκτηση :))))

εσύ όμως εδώ
έχεις κάνει μια καταπληκτική δουλειά
και έχει τεράστιο ενδιαφέρον
για τέτοιους μουσικούς
να μαθαίνουμε...
ενδιαφέροντα πράγματα
που ούτε οι ίδιοι δεν τα λένε!

τόχω το γαλλικό
μου άρεσε πολύ
και σίγουρα
εγώ, εδώ,
je reviendrais toujours!

την καλησπέρα μου
χχχχχχχχχ

μακης είπε...

@maya: Ουπς! Εγώ τελικά δεν το κατάλαβα το λογοπαίγνιο. Θα το ξέρω λοιπόν από δω και στο εξής.

Χαρά μου να επιστρέφεις πάντα από τα μέρη μου.
Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.

Ανώνυμος είπε...

Εξαιρετική ανάρτηση!
Πλημμυρίζει από μουσική, χρώματα, μυρουδιές, εικόνες, βινύλια.
Αυτοπροσκαλούμαι να συμμετέχω με τα κέρματα μου στο juke box της Κατερίνας.
Θα τα ξαναπούμε... (χωρίς το κρυωματάκι που με ταλαιπωρεί)
Κώστας 'The Fuzzy Snail'

μακης είπε...

Κωστή, φυσικά και θα ανηφορίσουμε παρέα προς το σπίτι της Κατερίνας με τα 45άρια μας παραμάσκαλα, με τις αγαπημένες μας μουσικές, με τις τσέπες γεμάτες κέρματα και μπίρα παγωμένη!
Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.

Ανώνυμος είπε...

Χρόνια μετά ψάχνοντας για πληροφορίες πέφτω πάνω σου για να κάνω μια προσθήκη: Το 1985 κυκλοφόρησαν το άλμπουμ "Συ φέρνεις τα τραγούδια" που λείπει από το εξαιρετικό αφιέρωμα.

Giorgos Velentzas είπε...

Πού με πήγες...
Μια από τις πιο σπάνιες μπάντες που γέννησε ο τόπος.
Εκλεκτοί και πολύτιμοι.
Παρήγαγαν πραγματικό πολιτισμό.
Γι' αυτό και ο ήχος τους θα είναι πάντα φρέσκος και σύγχρονος.